Het begon niet met een vliegticket, wel met een idee. Het begon op een grijze zondagmiddag in een te kleine huurflat ergens in Nederland. Ik zat achter mijn laptop, keek naar de regen die tegen het raam kletterde en realiseerde me dat ik al drie jaar dezelfde route naar kantoor reed. Dezelfde collega’s, dezelfde koffieautomaat, dezelfde gesprekken over het weekend. Ergens in die stilte ontstond een vraag die ik niet meer kon wegdrukken: is dit het leven dat ik over 3 jaar nog wil leven? En moet mijn leven dan wel hier in Nederland zijn? Waarom niet op een andere plek op de aarde, als we hier zelf de regie over zouden kunnen voeren?
Veel mensen denken dat digital nomad worden begint met opzeggen en vertrekken. Dat soort dingen zie je in mijn beleving alleen in tv programma’s als “Ik vertrek!”. Vertrekken zonder plan. Lekker ongeorganiseerd de boel de boel laten. In werkelijkheid begint het met iets veel mooiers: het toestaan van de gedachte dat er een andere manier van werken en leven mogelijk is. Niet omdat je huidige leven slecht is, maar omdat het misschien niet meer past bij wie je wilt worden of beter nog wie je wil zijn, nu of over een aantal jaren.
De eerste laag: financiële ademruimte
Een duurzaam leven als digital nomad bouw je niet in één klap. Je bouwt het in lagen, liefst veel lagen. De eerste en belangrijkste laag is financiële ademruimte. Zonder een financiële buffer van minimaal drie tot zes maanden aan vaste lasten wordt elke tegenslag meteen een crisis. Dat wil je echt niet, je wil rust hebben om tegenslagen het hoofd te kunnen bieden, zonder direct zonder eten of een woning te zitten. Die buffer geeft je de vrijheid om keuzes te maken zonder paniek. Het voorkomt dat je een slechte opdracht moet aannemen of te lang op een plek blijft zitten omdat je het geld niet hebt om te vertrekken. En juist het voel van gevangen zitten is wat een digital nomad wil voorkomen.
Veel beginnende digital nomads onderschatten dit. Ze kijken naar de lage kosten in Thailand, Colombia of Bali en denken dat ze met weinig geld kunnen rondkomen. Dat klopt deels, zeker in vergelijking met Nederland, maar onverwachte kosten (medische zorg, visumverlenging, een kapotte laptop, een vlucht naar huis) komen sneller dan je denkt. Er is echter een zekerheid, ze komen hoe dan ook in welke vorm dan ook. Bouw daarom eerst de buffer, nog voordat je je baan opzegt of je huis verlaat. Bouwen, bouwen en bouwen aan je buffer geeft je een goede uitgangspositie.
De tweede laag: locatie-onafhankelijke vaardigheden
De tweede laag bestaat uit jouw vaardigheden die je overal kunt inzetten. Plaats en tijd onafhankelijk, dus wanneer het jou uitkomt. Schrijven, designs maken, development werkzaamheden, online marketing uitvoeren, coaching, consultancy of klantenservice op afstand: dingen die je kunt doen met een laptop en een redelijk stabiele internetverbinding. Wie alleen lokale of fysieke vaardigheden heeft, merkt snel dat het nomad-leven lastiger wordt. Zorg dus dat je breed georiënteerd bent met een of meerdere specialisaties. Die kunnen voortkomen uit jouw eigen interesses of talenten.
Dit betekent niet dat je meteen een complete carrière switch moet maken, in tegendeel. Vaak is het genoeg om je bestaande expertise zo te verpakken dat die remote inzetbaar wordt. Een HR-professional kan bijvoorbeeld gaan coachen of werving en selectie op afstand doen. Een marketeer kan freelance campagnes draaien. De sleutel is dat je inkomen niet langer afhankelijk is van één kantoor, één opdrachtgever of één stad. Spreiding en loskomen dat zijn de 2 uitgangspunten in deze laag.
De derde laag: klein experimenteren
Daarna komt de derde laag: experimenteren. Niet meteen je huis opzeggen en de wereld rondreizen, maar eerst een maand remote werken vanuit een andere stad in Nederland of België. Veel werkgevers ondersteunen dit soort “workations” in hun voorwaarden. Kijk ook eens of jou werkgever deze mogelijkheden biedt. Spreek er eens over met je leidinggevende, hoe kijkt hij of zij hier tegenaan? Test eens of je twee weken in Lissabon echt productief kunt blijven wanneer de omgeving constant verandert. Veel mensen ontdekken dan dat ze de vrijheid heerlijk vinden, maar ook dat ze structuur nodig hebben. Beter om daar met een experiment achter te komen dan nadat je alles opgepakt hebt en bent vertrokken. Experimenteren zorgt er voor dat je bepaalde gevoelens kunt beleven die horen bij het digital nomad bestaan. Anderen merken dat ze juist de sociale contacten van een vaste plek missen. Beide inzichten zijn goud waard. Daarom is experimenteren ook zo belangrijk, altijd!
Omgaan met de onvermijdelijke dips
Wat duurzaamheid écht bepaalt, is hoe je omgaat met de mindere momenten. Er komen periodes waarin de wifi uitvalt, de visumregels veranderen, of je merkt dat je als digital nomad eenzaam bent. Op die momenten valt of staat alles met de basis die je eerder hebt gelegd: financiële ruimte, duidelijke afspraken met klanten of werkgevers, en een netwerk van mensen die hetzelfde pad bewandelen. Zo kun je praten over je gevoel en kunnen anderen aangeven wat hen geholpen heeft op dezelfde momenten.
Een veelgemaakte fout is het romantiseren van het nomad-leven. Ook niet zo gek overigens. Instagram laat zonsondergangen en laptops aan het strand zien. De realiteit bevat ook administratie, belastingen, gezondheidszorg en momenten waarop je gewoon zin hebt in je eigen bed en een vaste routine. Wie dat van tevoren accepteert, bouwt een leven dat langer houdbaar is. Ga niet uit van alle positieve verhalen online. Wees kritisch en realistisch. De mooie beelden online zijn er niet voor niets, anders zouden er niet zoveel mensen naar kijken.
Regelmatige evaluatie hoort erbij
Duurzaamheid betekent ook dat je af en toe stilstaat. Elke zes of twaalf maanden is het verstandig om te evalueren: past deze manier van leven nog bij wat ik belangrijk vind en hoe voel ik mij daar bij? Soms is het antwoord ja. Soms is het antwoord dat je een tijdje ergens wilt blijven of zelfs terugkeert naar een hybride vorm. Beide antwoorden zijn prima. Er is geen goed of fout antwoord. Wel belangrijk dat je eerlijk naar jezelf bent en jezelf een spiegel voor kunt houden, daar kom je het verst mee. Een digitaal nomadenleven hoeft geen eindstation te zijn. Het kan een fase zijn, of een blijvende keuze. Het belangrijkste is dat jij de regie houdt en tevreden bent met jouw leven.
Als je nu op het punt staat om de stap te zetten, begin dan klein. Maar begin en denk met een doel voor ogen. Bouw de buffer en start met de lagen. Test je werk remote of in ieder geval in een vreemde omgeving. Praat met mensen die het al langer doen en vraag niet alleen naar de hoogtepunten, maar vooral naar de mindere momenten. Duurzaamheid zit niet in de bestemming die je kiest, maar in de manier waarop je de reis inricht. Wie dat snapt, bouwt een leven dat niet alleen vrij voelt, maar ook vol te houden is.
Heb jij een tip voor digital nomads die denken over dit leven? Laat het ons dan weten, we delen graag die belanrijke lessen!
